Niet zomaar een lentedag

Vandaag is het precies 11 jaar geleden dat mijn boek ‘Niet zomaar’ werd voorgesteld. Mijn neefje was 11 jaar toen hij stierf, in zijn slaap, bij oma en opa. Ontreddering. Afscheid zonder afscheid te nemen.

Schrijven hielp me om de schok  op te delen in kleinere schokjes en mijn ongeloof van me af te schrijven. Met tranen. Met liefde. Met warme herinneringen. Met heimwee naar de tijd dat er nog geen ‘voor en na’ was.

Die warme lentedag staat in mijn geheugen gegrift. 4 april 2015. Familie, vrienden, kennissen, therapeuten, collega’s. Hun aanwezigheid was goud waard. Zelden voelde ik me zo intens warm gedragen door zo veel mooie zielen die, net als ik, diep geraakt waren door het heengaan van deze bijzondere jongen.

Nog steeds zie ik mijn zus die met trillende stem haar tekst gebruikt om rechtop te blijven staan bij het uitspreken van haar dankwoord. Nog steeds zie ik mijn moeder in het deurgat van de keuken waar ze alle hapjes en drankjes heeft klaargezet. En mijn vader die zich op een stoel heeft geïnstalleerd middenin een groep mensen die vooraan met hun kinderen op de grond komen aanschuiven. Ik hoor nog steeds hoe liefdevol Conny, zijn logopedist, over onze kleine prins praat. En dan is er Vicky, de trouwe doventolk van een goede vriend van me die ook geen woord missen wil. Ik herinner me de lange rij mensen voor me die met alle geduld van de wereld wachten tot ook hun boek gesigneerd wordt.

Tot op vandaag voel ik diepe dankbaarheid naar Lut Celie die het voorwoord schreef en die dag, met hoorbare emotie, ook een stukje uit het boek voorleest over het uurwerk van opa dat elke dag opnieuw op hetzelfde uur stilvalt. Vanuit haar centrum, De Bleekweide, waar vaak rond verlies bij jongeren gewerkt wordt kon ik me geen mooiere locatie voorstellen om mijn verlieservaring de wereld in te sturen.

Nog steeds voel ik diepe dankbaarheid naar Marijke Libert die me met de allermooiste vragen verrast. Zij heeft het lef om deze ‘controle-freak’ zachtjes in de richting te duwen van een interview zonder enige voorbereiding omdat, zo zei ze vooraf, op die manier spontaan de allermooiste gesprekken ontstaan. Zelden had iemand zo veel gelijk.

En net die vorm van ons gesprek past zo mooi bij de manier waarop dit boek ontstaan is. Zonder enige intentie dat het een boek zou worden. Ik begin te schrijven. Ik kan niet stoppen. Pas na zo’n honderd bladzijden begint het beeld van dit hartverscheurend en tegelijkertijd hoopvol verhaal in de boekhandel voor me op te dagen. En wat een mooie reis maakte dit boek ondertussen.

Zo is er Sylvie die me contacteert nadat ze mijn boek cadeau kreeg via een gemeenschappelijke vriendin. Ze vertelt me dat ze via ‘Niet zomaar’ de woorden vond voor haar verlieservaring waar ze eerder nog niet die taal voor had. Uit die ontmoeting groeit dan weer de idee om samen lezingen te geven. Bij onze getuigenis in de bibliotheek in Gent ontmoet ik Christa, de lieve dame die ons bij het onthaal verwelkomt. Zo is er Liza die me, tijdens mijn rondreis in Indië, een hartverscheurende mail stuurt. Zij ontdekt mijn boek in de wachtzaal van onze gemeenschappelijke therapeut een paar maanden nadat zij haar zoontje verliest bij een ongeluk. Zo is er Triene-Mie die al jaren de gouden regel hanteert om bij de aankoop van een boek telkens een ander boek weg te doen. Het mijne heeft nog altijd een vast plekje in haar boekenkast. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Parels van mensen met wie ik nog steeds af en toe contact heb.

Nog geen 12 uren na de boekvoorstelling liet iemand weten dat ze bij thuiskomst begon te lezen en niet stoppen kon tot de allerlaatste bladzijde was omgeslagen, middenin die nacht. En dan hoorde ik wel vaker van bewogen lezers dat het op hun nachtkastje lag en met kleine fragmenten mocht binnenkomen, behapbaar voor hun hart.

Omdat ik hier nog een voorraadje boeken heb en ik het gevoel heb dat de tijd rijp is om dit ‘hoofdstuk’,  na een paar jaren van stilte, ook af te ronden, heb ik beslist om de prijs voor de resterende dozen te verlagen van 18 euro naar 11 euro. Misschien wel om onze Mike zijn leeftijd een laatste eer aan te doen....

Misschien las je het al en doe je het graag cadeau aan iemand die onlangs geconfronteerd werd met verlies. Misschien ken je een therapeut die het te koop wil aanbieden in haar praktijkruimte. Misschien ken je iemand die ermee aan de slag wil op school. Bij interesse mag je een mail sturen naar kristel@handenhelen.be. Dan bekijken we verder hoe dit ‘dagboek’ jouw richting kan uitkomen.

Deze inspiratie wou ik alvast delen met jullie op Stille Zaterdag. Ik word er zelf even stil van.

Ik wens jullie alvast een bijzonder mooi paasweekend toe, met diepe verbinding en warmte rond jullie H-A-R-T-E-N <3

Ps:  Mijn excuses voor degenen die dit 2 x ontvangen. Doordat mijn website onlangs vernieuwd werd, postte ik deze blog afgelopen zaterdag op de verkeerde plek...weer een beetje wijzer dus :-)