Zwijgen is geen optie meer

‘Ben ik nu gebrainwashed door al mijn opleidingen? Of ben jij dat?’ Even is er stilte. Ik zit tegenover mijn nieuwe huisarts die voorzichtig laat doorschemeren dat het goed is om bepaalde onregelmatigheden te blijven opvolgen. Daar ben ik het mee eens. Als hij uitweidt over de visie van onze 'klassieke' medische wereld bekruipt mij telkens weer het gevoel dat wij als mens wel eens de arrogantste soort op aarde zouden kunnen zijn. 'k Vertel hem dat ik niet naar mijn lichaam kijk als een verzameling machine-onderdelen maar als één goddelijke creatie. Hij blijft luisteren, zonder zich aangevallen te voelen. Telkens weer voel ik zijn oprechte betrokkenheid en openheid, twee gouden kwaliteiten!

Ruimte krijgen om een andere mening te mogen hebben.

Ruimte krijgen om dat te mogen uiten.

Om te mogen ‘ventileren’, bevragen, onderzoeken.

Het voelt voor mij zo bevrijdend.

Veel te vaak heb ik dat niet mogen doen.

Veel te vaak heb ik gedacht dat dat niet ‘verstandig’ is.

Veel te vaak heb ik geloofd dat dat niet ‘gepast’ is.

Mijn lijf geeft nu signalen dat ik dat net wel te doen heb.

Niet om de ander pijn te doen of aan te vallen.

Wel om mezelf niet meer in de steek te laten.

Zwijgen is geen optie meer.

Dat er op mijn weerstand nog een lading zit, kan ik ook voelen. Zo gaat het vaak, de slinger die zich beweegt tussen extremen om daarna ergens in het midden te belanden. Te veel jaren - vooral als kind -heb ik niet of te laat gereageerd op dingen die voor mij niet 'kloppen'. Ik had er ook geen taal voor. Nu mag ik steeds vaker 'oefenen' met meteen uitspreken wat ik voel. Ook bij mijn huisarts. Hij toont me met een glimlach dat dat helemaal ok is.

Ook ik voel me telkens weer dankbaar als iemand uit mijn omgeving durft uitspreken wat hij/zij voelt of denkt, zonder omwegen. Dingen niet meteen persoonlijk nemen ervaar ik steeds vaker als vrijheid middenin een wereld die verder polariseert, middenin een wereld die vaak reageert vanuit pijn, vanuit trauma, vanuit niet gezien of gehoord worden.

Afgelopen week kreeg ik een bijzonder mooie vraag van een bijzonder interessante man: of mijn kwaadheid naar de medische wereld ook zou kunnen te maken hebben met mijn kwaadheid van eeuwenlange onderdrukking van de vrouw in een patriarchaal systeem. Mijn antwoord was volmondig ja! Toen ik daar uitgebreider op antwoordde, kon ik voelen hoe mijn wangen lichtjes rood kleurden. Vanuit verontwaardiging maar ook vanuit een licht gevoel van schuld en schaamte dat ik daar zo fanatiek op reageer. Dat gevoel van onderdrukking en ingehoudenheid voel ik vaak tot in mijn keel. Het appél om mezelf daarvan te bevrijden voel ik ook elke dag. Werk aan de winkel.

Gisteren was ik bij een therapeut die het mooi samenvatte: alle problemen in de wereld kunnen herleid worden tot het onevenwicht tussen de mannelijke en de vrouwelijke energie. Ik kreeg dit simpele ‘huiswerk’: mijn kwaadheid teruggeven aan de plek waar ze hoort. Dieper in mijn vrouw-zijn durven zakken en vertrouwen. Verbinden met de essentie. Vertragen. Verstillen. Dat heb ik nu te ‘doen’.

Plots zit ik weer als kind aan de keukentafel met wellicht de meest bekende 'spreuk' van Bond zonder Naam op de muur tegenover mij: 'Verbeter de wereld, begin bij jezelf'. Onlangs las ik in het tijdschrift van BZN over 'zacht activisme'. Diep vanbinnen kan ik voelen dat dat meer 'mijn weg' is die ik nu te volgen heb.

Wil ik daarmee zeggen dat ik niet meer boos mag worden? Absoluut niet. Wil ik daarmee zeggen dat ik niet meer op straat mag komen vanuit verontwaardiging over onrecht? Ook niet. Beide vormen zijn nodig. Op dit moment kies ik voor 'het jasje' dat mij nu het best past.

Mijn lieve huisarts. Hij heeft een vette kluif aan mij. Ik ook aan hem. Toch maar eerst met mezelf beginnen :-) De kans dat ik volgende keer op een andere manier tegenover hem zit, is vrij groot.

Om wellicht exact dezelfde dingen in vraag te stellen maar vanuit meer rust.

Ook daar gaat mijn goddelijke creatie blij van worden!